Αποκατάσταση καταγμάτων-κακώσεων

Ποια είναι η θεραπεία μετά από ένα κάταγμα?

Μετά από ένα κάταγμα ακολουθείται σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντα ιατρού συντηρητική ή χειρουργική θεραπεία. Σε κάθε περίπτωση ο στόχος είναι η σωστή ανάταξη του κατάγματος. Η συντηρητική θεραπεία γίνεται με την τοποθέτηση του μέλους σε ειδικό νάρθηκα ή γύψο και ακολουθεί μια περίοδος ακινητοποίησης η οποία είναι απαραίτητη για να γίνει η πώρωση του κατάγματος. Σε  περίπτωση που η θεραπεία εκλογής είναι η η χειρουργική, το κριτήριο είναι και πάλι η βέλτιστη ανάταξη και σταθεροποίηση των τμημάτων του οστού που έχει τραυματιστεί. Ξανά, ακολουθεί μια περίοδος ακινητοποίησης, για να επουλωθεί ο τραυματισμός. Ανάλογα με τη βαρύτητα, τη θέση και τις επιπλοκές ενός κατάγματος ακολουθεί και διαφορετική διάρκεια ακινητοποίησης. Στο διάστημα αυτό πραγματοποιείται η πώρωση του κατάγματος, η διαδικασία δηλαδή της συγκόλλησης και επούλωσης των τμημάτων που έχουν σπάσει, είναι μια βιολογική διαδικασία που γίνεται από τον ίδιο τον οργανισμό.

Πότε μπορώ να ξεκινήσω φυσικοθεραπεία?

Πολλές φορές, αυτή μπορεί να ξεκινήσει και άμεσα μετά το χειρουργείο για να αποφευχθούν ατροφίες και να δοθούν οδηγίες για βάδιση με βακτηρίες όταν για παράδειγμα το κάταγμα αφορά τα κάτω άκρα. Κατά τη διάρκεια της ακινητοποίησης του μέλους είναι απαραίτητη η κινητοποίηση και ενδυνάμωση των παρακείμενων αρθρώσεων, καθώς και όλου του κορμού, έτσι ώστε το σώμα να επανέλθει γρηγορότερα στις καθημερινές δραστηριότητες. Όταν ο θεράπων ιατρός κρίνει ότι ο πώρος του κατάγματος είναι σταθερός και οι μηχανικές ιδιότητες του οστού έχουν επανέλθει σε ικανοποιητικό βαθμό μπορεί να ξεκινήσει και η κινητοποίηση της τραυματισμένης περιοχής. Αυτή συνήθως είναι επώδυνη στην κίνηση, συνήθως πρησμένη και δεν μπορεί να γίνει όλη η κίνηση στην εμπλεκόμενη άρθρωση. Για το λόγο αυτό, αρχικά είναι πολύ σημαντικό να αντιμετωπιστεί ο πόνος και το πρήξιμο, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η κίνηση. Αυτό το πετυχαίνουμε με τα φυσικά μέσα (TENS, , TECAR, δινόλουτρο, υπερήχους) καθώς κα με ειδικές τεχνικές μάλαξης και περιδέσεις. Παράλληλα και σταδιακά γίνεται η εισαγωγή στην κίνηση, με παθητική, υποβοηθούμενη και ενεργητική κινητοποίηση. Με την πάροδο του χρόνου ο  στόχος είναι να επανέλθει όλο το εύρος της τροχιάς , να αυξηθεί η δύναμη, η ελαστικότητα , η αντοχή και η συναρμογή των μυών. Για να το πετύχουμε αυτό εφαρμόζουμε κατάλληλες ασκήσεις και χρησιμοποιούμε εργαλεία που διευκολύνουν τη διαδικασία αυτή, όπως είναι τα βάρη, τα λάστιχα, το biofeedback και ο δίσκος ισορροπίας. Σε κάθε περίπτωση, το πρόγραμμα αποκατάστασης έχει κοινά στοιχεία για όλους τους ασθενείς, ειναι όμως μια διαδικασία που πρέπει να είναι εξατομικευμένη ανάλογα με την ηλικία, τη φυσική κατάσταση, την ψυχοσύνθεση  και τις καθημερινές ανάγκες του κάθε ατόμου.
Είναι επώδυνη η αποκατάσταση?Πάντα μετά από μία περίοδο ακινητοποίησης υπάρχει ευαισθησία και πόνος, τον οποίο όπως αναφέρθηκε νωρίτερα θέλουμε αν μειώσουμε και να εξαλείψουμε. Σεβόμαστε τις δομές που έχουν τραυματιστεί και δουλεύουμε στο όριο του πόνου, έτσι ώστε να βελτιώνουμε την κίνηση αλλά να μην κακοποιούμε τους ιστούς.